Waarom stoppen steeds niet lukt (en wat wél een verschil maakt)
6 min lezen · door Chris Griffioen
Zondagavond weet je het zeker: dit was de laatste keer. Woensdag denk je: doordeweeks niet, dat is al heel wat. Vrijdag vind je dat je het verdiend hebt. En zaterdag ben je terug waar je begon, plus een extra laag schaamte. Als dit patroon je bekend voorkomt, lees dan even verder.
Het probleem is niet je wilskracht
De meeste mensen die vastzitten in alcohol, drugs of gokken hebben juist véél wilskracht. Ze houden banen overeind, gezinnen draaiende en verplichtingen na. Vaak jarenlang, naast hun gebruik. Als wilskracht genoeg was, was het allang gelukt.
Stoppen op een goed voornemen werkt meestal een paar dagen. Dat komt doordat het voornemen wordt genomen op een moment dat je je ellendig voelt over het gebruik. Zodra dat gevoel wegzakt, en dat doet het altijd, neemt een andere stem het over. Die stem onderhandelt.
Het onderhandelen herkennen
Onderhandelen klinkt redelijk, dat is precies waarom het werkt. "Alleen in het weekend." "Alleen bier, geen sterke drank." "Alleen als ik uitga." "Eén keer nog, dan is het op en koop ik niets nieuws." Iedere regel voelt als controle, maar het feit dát je regels nodig hebt, zegt eigenlijk al genoeg. Iemand zonder probleem heeft geen systeem nodig om het binnen de perken te houden.
Misschien hoop je nog steeds dat je ooit normaal kunt drinken, gebruiken of gokken. Die hoop is heel menselijk. En het is tegelijk de motor achter elke nieuwe poging tot 'gecontroleerd' gebruik, en dus achter elke nieuwe teleurstelling.
Wat wél een verschil maakt
Ten eerste: eerlijkheid, in elk geval naar jezelf. Niet als grote biecht, maar als nuchtere inventarisatie. Wat kost het je echt, aan geld, slaap, relaties en zelfrespect? En wat levert het je op? Die tweede vraag is net zo belangrijk, want gebruik doet iets voor je: het dempt, het beloont, het laat je even ontsnappen. Zolang je dat niet serieus neemt, blijft stoppen voelen als alleen maar inleveren.
Ten tweede: structuur van buitenaf. Niet omdat je het zelf niet kunt bedenken, maar omdat je eigen hoofd op de moeilijke momenten geen betrouwbare adviseur is. Iemand die je patroon kent, die je kunt appen als het knaagt, en die je er de volgende dag rustig op bevraagt: dat verandert de dynamiek wezenlijk.
Ten derde: een plan voor de momenten waarop het misgaat, gemaakt vóórdat het misgaat. Trek komt namelijk niet als je sterk bent, maar als je moe, boos, eenzaam of juist uitgelaten bent. Wie dan pas moet bedenken wat te doen, verliest het bijna altijd van de gewoonte.
Een eerste stap die niet meteen alles hoeft te zijn
Je hoeft vandaag nog niet je hele leven op te lossen. Je hebt wel een eerlijke eerste stap nodig. Voor veel mensen is dat: er in alle rust over lezen, zonder gesprek, zonder dat iemand het weet. Daarvoor is de gratis gids gemaakt. Je vraagt hem aan met alleen je voornaam en e-mailadres.
Verder in je eigen tempo
De gratis gids helpt je herkennen waar je staat en wat een eerlijke eerste stap is. Geen gesprek en geen verplichtingen.